Wywiad Grzegorza Szczepańskiego z Piotrem Bychowskim- kierownikiem hotelu w Świdwinie w dzienniku "Głos Pomorza" 3 lutego 2006 roku:

Piotr Bychowski postanowił wyrwać się z narkotykowego koszmaru, w którym tkwił przez znaczną część swojego życia. Łatwo mu nie było. W 1999 roku zakończył terapię w zamkniętym ośrodku odwykowym i wtedy trafił do świdwińskiego hotelu. Wczepił się z całej siły w szansę, jaką dostał i? wytrzymał. Najpierw szył kapcie. Później dostał bardzo ciężką pracę na świńskiej fermie. -Tysiąc pięćset świń i ja jeden- wspomina.- Musiałem nawet porody odbierać, byłem przerażony, nie wiedziałem co trzeba robić.

Potem wyjechał do Malborka gdzie znalazł pracę w pracowni konserwacji zabytków. W październiku 2005roku wrócił do Świdwina. Tym razem jako kierownik hotelu.-Jestem szczęśliwy-mówi. -Ktoś mnie nie dawno zapytał, co zrobić aby zostać takim kierownikiem. Mówię że pracowałem na to wiele lat. Odpowiedział mi ee, ja to bym chciał tak od razu. Piotr dodaje, że zielonoświątkowcy nie pytają o zarobki. Niech to będzie nawet 600złotych. Może z czasem pensja wzrośnie, może znajdzie się lepsza praca? Najgorsza jest bezczynność.

Takie zasady wpaja również swoim podopiecznym z hotelu. Praca to dla nich nie tylko sposób na zarabianie pieniędzy, ale i na wyrwanie się z nałogu. Chodzi o to aby nie wrócili do starych znajomych, którzy piją lub ćpają. A oni innych nie mają. Życie tutaj to taki okres przejściowy między leczeniem a"normalnym" życiem. Można liczyć na pomocną dłoń, ale nikt tu nikogo nie rozpieszcza. Bynajmniej nie jest to sielanka. W hotelu obowiązują dość rygorystyczne zasady: żadnych używek ( również papierosów ),żadnych rozmów o narkotycznej, czy alkoholowej przeszłości, żadnych pozamałżeńskich kontaktów seksualnych, żadnych wulgaryzmów. Pobudka o 6.20, gimnastyka, systematyczne studiowanie Biblii i spotkania terapeutyczne, treningi asertywności. No i przede wszystkim -praca. Udaje nam się załatwić zatrudnienie dla naszych ludzi w przetwórni warzywnej lub stolarni- mówi Piotr Bychowski. - Sam ich czasem dowożę. Powtarzam im że muszą wykonywać obowiązki sumiennie, bo pracują na opinię dla innych. Jeśli pracodawcy będą wiedzieli, że osoby stąd są pracowite, to kolejnym będzie łatwiej. Tu każdy podopieczny sam musi zadbać o swój los. Za miejsce w hotelu trzeba płacić. Niewiele bo nie chodzi o zarobek, ale o pokazanie tym ludziom, że nie ma nic za darmo. Każdy sam musi sobie szykować posiłki, sprzątać i rozglądać się za stałą pracą. I prędzej czy później im się to udaje. Niektórzy zostają w Świdwinie, inni wyjeżdżają w Polskę albo i za granicę. Czasem odbudowują po latach kontakty ze swoimi dziećmi z rozbitych małżeństw. Sami zresztą są trochę jak dzieci, które poznają smak życia. Innego życia. Lepszego. Choć nie jest powiedziane, że łatwiejszego.